شاديتان را از خدا مي طلبم

فلسفه اصلاحات

2010-01-27T09:07:00.000-08:00

این رقص موزون «آب» است که پیکر «ریگ‌» را به زیبایی می‌آراید؛ نه ضربه سخت چکش

اندرزهایی از دالایی لاما

2009-09-15T07:21:00.000-07:00

به خاطر داشته باش که عشقهای سترگ ودستاوردهای عظیم، به خطر کردنها و ریسکهای بزرگ محتاجند.

2ـ وقتی چیزی را از دست دادی، درس گرفتن از آن را از دست نده.

3ـ این سه میم را از همواره دنبال کن:

3ـ1ـ محبت و احترام به خود را

3ـ2ـ محبت به همگان را

3ـ3ـ و مسئولیت پذیری در برابر کارهایی که کرده ای

4ـ به خاطر داشته باش دست نیافتن به آنچه می جویی گاه یک شانس بزرگ است.

5ـ اگر می خواهی قواعد بازی را عوض کنی اول قواعد را بیاموز.

6ـ به خاطر یک مشاجرۀ کوچک، ارتباطی بزرگ را از دست نده.

7ـ وقتی دانستی که خطایی مرتکب شده ای، گامهایی را پیاپی برای رفت آن خطا بردار.

8ـ بخشی از هر روز خود را به تنهایی گذران.

9ـ چشمان خود را نسبت به تغییرات بگشا، اما ارزشهای خود را به سادگی در برابر آنها واننه.

10ـ به خاطر داشته باش گاه سکوت بهترین پاسخ است.

11ـ شرافتمندانه بزی؛ که هر گاه بیشتر عمر کردی، با یادآوری زندگی خویش دوباره شادی را تجربه کنی.

12ـ زیرساخت زندگی شما، وجود جوی از محبت و عشق در محیط خانه و خانواده است...

13ـ در مواقعی که با محبوب خویش ماجرا می کنی و از او گلایه داری، تنها به موضوعات کنونی بپرداز و سراغی از گلایه های قدیم نگیر.

14ـ دانش خود را با دیگران در میان گذار... این تنها راه جاودانگی است.

15ـ با دنیا و زندگی زمینی بر سر مهر باش.

16ـ سالی یک بار جایی برو که تا کنون هرگز نرفته ای.

17ـ بدان که بهترین ارتباط آن است که عشق شما به هم، از نیاز شما به هم سبقت گیرد..

18ـ وقتی می خواهی موفقیت خود را ارزیابی کنی، ببین چه را از دست داده ای که چنین را به دست آورده ای.

19ـ در عشق و آشپزی، جسورانه دل را به دریا بزن

آرزو

2009-08-12T08:48:00.000-07:00

اول از همه برایت آرزومندم که عاشق شوی،
و اگر هستی، کسی هم به تو عشق بورزد،
و اگر اینگونه نیست، تنهائیت کوتاه باشد،
و پس از تنهائیت، نفرت از کسی نیابی.
آرزومندم که اینگونه پیش نیاید، اما اگر پیش آمد،
بدانی چگونه به دور از ناامیدی زندگی کني.

برایت همچنان آرزو دارم دوستانی داشته باشی،
از جمله دوستان بد و ناپایدار،
برخی نادوست، و برخی دوستدار
که دست کم یکی در میانشان
بی تردید مورد اعتمادت باشد.

و چون زندگی بدین گونه است،
برایت آرزومندم که دشمن نیز داشته باشی،
نه کم و نه زیاد، درست به اندازه،
تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قرار دهد،
که دست کم یکی از آنها اعتراضش به حق باشد،
تا که زیاده به خودت غرّه نشوی.

و نیز آرزومندم مفیدِ فایده باشی
نه خیلی غیرضروری،
تا در لحظات سخت
وقتی دیگر چیزی باقی نمانده است
همین مفید بودن کافی باشد تا تو را سرِ پا نگهدارد.

همچنین، برایت آرزومندم صبور باشی
نه با کسانی که اشتباهات کوچک میکنند
چون این کارِ ساده ای است،
بلکه با کسانی که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذیر میکنند
و با کاربردِ درست صبوری ات برای دیگران نمونه شوی.

و امیدوام اگر جوان كه هستی
خیلی به تعجیل، رسیده نشوی
و اگر رسیده ای، به جوان نمائی اصرار نورزی
و اگر پیری، تسلیم ناامیدی نشوی
چرا که هر سنّی خوشی و ناخوشی خودش را دارد
و لازم است بگذاریم در ما جریان یابند.

امیدوارم سگی را نوازش کنی
به پرنده ای دانه بدهی، و به آواز یک سَهره گوش کنی
وقتی که آوای سحرگاهیش را سر می دهد.
چرا که به این طریق
احساس زیبائی خواهی یافت، به رایگان.

امیدوارم که دانه ای هم بر خاک بفشانی
هرچند خُرد بوده باشد
و با روئیدنش همراه شوی
تا دریابی چقدر زندگی در یک درخت وجود دارد.

بعلاوه، آرزومندم پول داشته باشی
زیرا در عمل به آن نیازمندی
و برای اینکه سالی یک بار
پولت را جلو رویت بگذاری و بگوئی: این مالِ من است.
فقط برای اینکه روشن کنی کدامتان اربابِ دیگری است!

و در پایان، اگر مرد باشی، آرزومندم زن خوبی داشته باشی
و اگر زنی، شوهر خوبی داشته باشی
که اگر فردا خسته باشید، یا پس فردا شادمان
باز هم از عشق حرف برانید تا از نو بیاغازید.

اگر همه ی اینها که گفتم فراهم شد

دیگر چیزی ندارم برایت آرزو کنم

ویکتورهوگو

شعر زنده

2009-07-19T08:09:00.000-07:00

شاید تو به همین خرسند باشی
که تو را چونان شاهدختهای قصه های کودکان
یا چون فرشتگان سقف معابد ترسیم کرده ام
اما این مرا قانع نمی کند
زیرا می توانستم بهتر از اینت به تصویر بکشم

شاید تو مثل دیگر زنان
به هر شعر عاشقانه ای که برایت گفته باشند
خرسند باشی
اما خرسندی تو مرا قانع نمی کند
صدها واژه به دیدارم می شتابند
اما آنها را نمی پذیرم
صدها شعر
ساعتها در اتاق انتظارم می نشینند
اما عذر آنها را می خواهم
چون فقط در جستجوی شعری
برای زنی از زنان نیستم
من به دنبال "شعر تو"می گردم...

کوشیدم چشمانت را شعری کنم
اما به چیزی دست نیافتم

همه نوشته های پیش از تو هیچ اند
و همه نوشته های پس از تو هیچ!
من به دنبال سخنی هستم که بی هیچ سخنی
تو را بیان کند!
یا شعری که فاصله میان شیهه دستم و آواز کبوتر را بپیماید

پری دریایی

2009-06-29T06:39:00.000-07:00

عشق ِ تو را در زمستان به یاد می آورم

و دعا می کنم باران

در سرزمینی دیگر ببارد

برف

بر شهری دیگر بریزد

و خدا زمستان را از تقویم پاک کند

چگونه خواهم توانست زمستان را

پس از تو تاب آورم

نمی دانم.

برای بانوی غزل سازم

2009-06-29T06:33:00.000-07:00

در بندر آبی چشمانت

باران رنگ های آهنگین می وزد

خورشید و بادبان های خیره کننده

سفر خود را در بی نهایت تصویر می کنند.

در بندر آبی چشمانت

پنجره ای گشوده به دریا

و پرنده هایی در دور دست

به جستجوی سرزمین های به دنیا نیامده.

در بندر آبی چشمانت

برف در تابستان می آید.

کشتی هایی با بار فیروزه

که دریا را در خود غرقه می سازند

بی آن که خود غرق شوند.

در بندر آبی چشمانت

بر صخره های پراکنده می دوم چون کودکی

عطر دریا را به درون می کشم

و خسته باز می گردم چون پرنده ای.

در بندر آبی چشمانت

سنگ ها آواز شبانه می خوانند.

در کتاب بسته چشمانت

چه کسی هزار شعر پنهان کرده است؟

ای کاش، ای کاش دریانوردی بودم

ای کاش قایقی داشتم

تا هر شامگاه در بندر آبی چشمانت

بادبان برافرازم.

رقص زندگی

2009-05-04T08:47:00.000-07:00

دل به تو بستم، چون کودکی که از مدرسه می گریزد..و..
گنجشک ها و شعرهایش را
در جیب شلوارش پنهان می کند..
درزندگی هر انسانی مجال آن هست
تا بیرون بخزد از سلول تنگش..
و آزادی را تمرین کند!
هرچه می خواهد بگوید و...
دستانش را
به هر طرفی که خواست تکان بدهد
آن دم که مایل است
دوست بدارد..
ازاین روست که دوست داشتن تو، رقصیدن را به من آموخت دنل بانو
و همچنان که این سخن بر زبانم می گذرد
لحظه
بی جسم و بی وزن
زیرپایم دهان می گشاید و بر فراز سرم بسته می شود
وزمان ناب
همین است

تقویم عاشق

2009-04-29T07:30:00.000-07:00

پیش از آنکه دلبرم شوی
تقویمها بودند
برای شمارش تاریخ:
تقویم هندوها
تقویم چینیها
تقویم ایرانی
تقویم مصریان.
*
پس از آنکه دلبرم شدی:
سال هزار پیش از چشمانش
و قرن دهم بعد از چشمانش.

برای دنل بانو

2009-04-25T08:03:00.000-07:00

تو را زنانه میخواهم
زیرا تمدن زنانه است
شعر زنانه است
ساقه ی گندم
شیشه ی عطر
تو را سوگند به آنان که میخواهند شعر بسرایند.. زن باش
تو را سوگند به آنان که میخواهند خدا را بشناسند...زن باش

ساقی

راه و رسم عاشقی

2009-01-20T08:02:00.000-08:00

یک عمر به خدا دروغ گفتم و خدا هیچ گاه به خاطر دروغ هایم مرا تنبیه نکرد ...

، می توانست، اما رسوایم نساخت و مرا مورد قضاوت قرار نداد،

هر آن چه گفتم را باور کرد

و هر بهانه ای آوردم را پذیرفت،

هر چه خواستم عطا کرد و هرگاه خواندمش حاضر شد.

اما من!

هرگز حرف خدا را باور نکردم،

وعده هایش را شنیدم، اما نپذیرفتم،

چشم هایم را بستم تا او را نبینم

و گوش هایم را نیز، تا صدایش را نشنوم،

من از خدا گریختم بی خبر از آن که او با من و در من بود.

می خواستم کاخ آرزوهایم را آن طور که دلم می خواست بسازم

نه آن گونه که خدا می خواست،...

به همین دلیل اغلب ساخته هایم ویران شد

و زیر خروارها آوار بلا و مصیبت مدفون

شدم، من زیر ویرانه های زندگی دست و پا زدم و از همه کس کمک خواستم،

اما هیچ کس فریادم را نشنید و هیچ کس یاریم نکرد،

دانستم که نابودی ام حتمی است، با شرمندگی فریاد زدم:

"خدایا اگر مرا نجات دهی، اگر ویرانه های زندگی ام را آباد کنی،

با تو پیمان می بندم هر چه بگویی همان را انجام دهم،

خدایا! نجاتم بده که تمام استخوان هایم زیر آوار بلا شکست"،

در آن زمان خدا تنها کسی بود که حرف هایم را باور کرد

و مرا پذیرفت، نمی دانم چگونه اما

در کمترین مدت خدا نجاتم داد،

او مرا از زیر آوار زندگی بیرون آورد و به من دوباره احساس آرامش بخشید،

گفتم: "خدای عزیز بگو چه کنم تا محبت تو را جبران نمایم"،

خدا گفت: "هیچ، فقط عشقم را بپذیر و مرا باور کن

و بدان در همه حال در کنار تو هستم"،

گفتم: "خدایا عشقت را پذیرفتم و از این لحظه عاشقت هستم"،

سپس بی آنکه نظر او را

بپرسم به ساختن کاخ رویایی زندگی ام ادامه دادم،

اوایل کار هر آن چه را لازم داشتم از خدا درخواست می کردم

و او نیز فوری برایم مهیا می نمود، از درون خوشحال نبودم،

نمی توانستم هم عاشق خدا باشم و هم به او بی توجه،

از طرفی نمی خواستم در ساختن کاخ آرزوهای زندگی ام

از خدا نظر بخواهم، زیرا

سلیقه اش را نمی پسندیدم،...

با خود گفتم: "اگر من پشت به خدا کار کنم

و از او چیزی در خواست نکنم بالاخره او هم مرا ترک می کند

و من از زحمت عشق و عاشقی به خدا راحت می شوم"،

پشتم را به خدا کردم و به کارم ادامه دادم تا این که وجودش را کاملاً فراموش کردم،

در حین کار اگر چیزی لازم داشتم

از رهگذرانی که از کنارم رد می شدند درخواست می کردم،

عده ای که خدا را می دیدند

با تعجب به من و به خدا که پشت سرم آماده کمک ایستاده بود،

نگاه می کردند و سری به نشانه تاسف تکان داده و می گذشتند،

اما عده ای دیگر که جز سنگهای طلایی قصرم چیزی نمی دیدند به کمکم آمدند

تا آنها نیز بهره ای ببرند،

در پایان کار نیز همان هایی که به کمکم آمده بودند

از پشت خنجری زهرآلود بر قلب زندگی ام فرو کردند،

همه اندوخته هایم را یک شبه به غارت بردند

و من ناتوان و زخمی بر زمین افتادم و فرار آنها را تماشا کردم،

آنها به سرعت از من گریختند...

همان طور که من از خدا گریختم،

هر چه فریاد زدم، صدایم را نشنیدند،

همان طور که من صدای خدا را نشنیدم،

من که از همه جا ناامید شده بودم باز خدا را صدا زدم،

قبل از آنکه بخوانمش کنار من حاضر بود،

گفتم:

"خدایا! دیدی چگونه مرا غارت کردند و گریختند، انتقام مرا از آنها بگیر و کمکم کن که برخیزم."

خدا گفت: "تو خود آنها را به زندگی ات فرا خواندی،

از کسانی کمک خواستی که محتاج تر از هر کسی به کمک بودند"،

گفتم: "مرا ببخش. من تو را فراموش کردم و به غیر تو روی آوردم و

سزاوار این تنبیه هستم،

اینک با تو پیمان می بندم که اگر دستم را بگیری و بلندم کنی

هر چه گویی همان کنم،

دیگر تو را فراموش نخواهم کرد"،

و خدا تنها کسی بود که حرف ها و سوگندهایم را باور کرد،

نمی دانم چگونه اما متوجه شدم که دوباره می توانم روی پای خود بایستم

و به زودی خدای مهربان نشانم داد که چگونه آن دشمنان گریخته مرا، تنبیه کرد.

گفتم: "خدای عزیزم، بگو چگونه محبت تو را جبران نمایم؟"،

و خدا پاسخ داد: "هیچ، فقط عشقم را بپذیر و مرا باور کن

و بدان بی آنکه مرا بخوانی همیشه در کنار تو هستم"،

پرسیدم: "چرا اصرار داری تو را باور کنم

و عشقت را بپذیرم؟"،

گفت: "اگر مرا باور کنی، خودت را باور می کنی،

و اگر عشقم را بپذیری،

وجودت آکنده از عشق می شود،

آن وقت به آن لذت عظیمی که در جست و جوی آن هستی، می رسی و

دیگر نیازی نیست خود را برای ساختن کاخ رویاهایت به زحمت بیندازی،

چیزی نیست که تو نیازمند آن باشی، زیرا تو و من یکی می شویم،

بدان که من عشق مطلق، آرامش مطلق و نور مطلق هستم

و بی نیاز از هر چیز، اگر عشقم را بپذیری تو نیز نور، آرامش و بی نیاز از هر چیز خواهی شد.."

اگر گوشه ای از داستان زندگی من برای شما نیز صادق است،

تنها بدانید که او همیشه آنجاست، در کنار شما، مشتاق برای یاری رساندن به شما،

عشق او را بپذیرید، خواهید دید که با چه سرعتی زندگی شما ر متحول خواهد نمود

من شما را باور دارم

2008-12-04T00:01:00.000-08:00

خوانده‌ام پیشترک
در یکی سنگنبشت
که

بهشت موعود
در زمین نیست بجز
در دلِ پاک‌سرشت

فريتيوف شوان

افعالِ قَدَر

2008-12-03T23:56:00.000-08:00

دانی
که نه کارتست
تغییرِ جهان؛
بگذار
که هرچه هست
باشد، بگُذر.
چیزیست
که بر دستِ تو
دیگر گردد؛
چیزی دگرست
کان نگردد دیگر.
با دیدة معرفت
اگر می‌نگری
پُربار ز معنی اَست
افعالِ قَدَر

فريتيوف شوان

بنده نواز

2008-11-11T02:18:00.000-08:00

خدایا! خود را به تو می سپارم
و خویشتن خویش را با تو تنها می گذارم
تا هر آنچه که باید به من بیاموزی و هر آنچه نباید از من دور کنی..

سلسله مراتب عشق

2008-04-19T01:11:00.000-07:00

حافظ

اگــر آن تــــرک شیــرازی بــدست آرد دل ما را
به خــــــال هندویش بخشم سمرقند و بخـــــارا را

صائب تبریزی
اگــر آن تــــرک شیــرازی بـدست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم سر ودست و تــــن و پــا را
کسی که چیز می بخشد از آن خویش مــی بخشد
نـه چون حـــافظ که می بخشد سمرقند و بخــارا را

شهریار
اگــر آن تــــرک شیــرازی بدست آرد دل ما را
به خــال هندویش بخشم تـما م روح و اجــــزا را
کسی که چیز می بخشد، مثال مــــرد می بخشد
نه چون صائب که می بخشد سر ودست و تن و پا را
سر و دست و تن و پا را ، به خــاک گور می بخشند
نه بر آن ترک شیرازی که شور انداخت در دلـــها

"خانم یاری"
اگــر آن تـــرک شیــرازی بدست آرد دل ما را
به خورشید و فلک سایم از این عــــزت کف پا را
روان و روح و جان ِ ما همه از دولت شــــاه است
مــــن ِ مفلس کیم چیزی ببخشم خـــال ِ زیبــا را
اگـــر استاد مــــــا محو ِ جمال یار می بـــودی
از آن ِ خود نمی خواندی تمام روح و اجــــزا را

بيژن خميسي
اگــر آن تـــرک شیــرازی بدست آرد دل ما را
چنــــــان بوسم به دل ، او را كه بوسد او دل ما را

نه چون حــــافظ دهم او را سمرقند و بخـــارا را
نه چون صائب دهم او را ســر و دست و تن و پا را
نه چون استاد مي بخشم به او، مـــن روح و اجزا را
نه چون ياري بسايم من ، ز آن عــــــزت كف پا را

سمـــرقند و بخــــارا را ازآن شاه مي دانـنــــد
كجا آري تو اي حافظ برايش اين هــدايـــــا را
سرو دست و تن و پا را خداي دل نمي خواهـــد
نخواهد ترك من صائب ، تو را با سودُ اينـهـــــا را
و تـو اي شهريــــار ما ،همي شوري ســـر صائـب
ندانستي كه از رب الكريم است روح و اجــــزا را
تو اي يــــاري اگر محو جمال يــــار مي بودي
بساييدي ز جــانت از برايش آن دل خــــــــارا

اگــر آن تـــرک شیــرازی بدست آرد دل ما را
ز كوي عشق مي آرم ، تــك و تـنــــــها دل ما

عقل را بيگانه كردي عاقبت

2008-04-12T08:12:00.000-07:00

در دل و جان خانه كردي عاقبت
هر دو را ديوانه كردي عاقبت
آمدي كآتش در اين عالم زني
وانگشتي تا نكردي عاقبت
اي ز عشقت عالمي ويران شده
قصد اين ويرانه كردي عاقبت
من تو را مشغول مي‌كردم دلا
ياد آن افسانه كردي عاقبت
عشق را بي‌خويش بردي در حرم
عقل را بيگانه كردي عاقبت
اي دل مجنون و از مجنون بتر
مردي و مردانه كردي عاقبت

مولانا

دلم که می شود

2008-04-08T08:12:00.000-07:00

از تمام راز و رمز های عشق

جز همین سه حرف

جز همین سه حرف ساده میان تهی

چیز دیگری سرم نمی شود

من سرم نمی شود

ولی...

راستی

دلم

که می شود

قیصر امین پور

برق شادی در چشم مردم

2008-03-01T08:14:00.000-08:00

چیزی نخواهم جز بوی گندم
جز برق شادی در چشم مردم

قیصر امین پور

تشنگی اور به دست

2008-03-01T07:59:00.000-08:00

اب كم جو

روتشنگی اور به دست

تا بجوشد ابت از بالا و پست

مولانا

مگذار مطرب را دمی کز چنگ بنهد چنگ را

2008-01-30T05:40:00.000-08:00

مگذار مطرب را دمی کز چنگ بنهد چنگ را
در آبگون ساغر فکن آن آب آتش رنگ را
جام صبوحی نوش کن قول مغنی گوش کن
درکش می و خاموش کن فرهنگ بی‌فرهنگ را
عامان کالانعام را در کنج خلوت ره مده
الا ببزم عاشقان خوبان شوق شنگ را
ساقی می چون زنگ ده کائینه‌ی جان منست
باشد که بزداید دلم ز آئینه جان زنگ را
پر کن قدح تا رنگ زرق از خود فرو شویم به می
کز زهد ودلق نیلگون رنگی ندیدم رنگ را
آهنگ آن دارد دلم کز پرده بیرون اوفتد
مطرف گر این ره میزند گو پست گیر آهنگ را
فرهاد شورانگیز اگر در پای سنگی جان بداد
گفتار شیرین بی سخن در حالت آرد سنگ را
آهوی چشمت با من ار در عین روبه بازی است
سر پنجه‌ی شیر ژیان طاقت نباشد رنگ را
خواجو چو نام عاشقان ننگست پیش اهل دل
گر نیک‌نامی بایدت در باز نام و ننگ را
خواجو چو این ایام را دیگر نخواهی یافتن
باری بهر نوعی چرا ضایع کنی ایام را
گر کامرانی بایدت کام از لب ساغر طلب
ور جان رسانیدی بلب از دل طلب کن کام را

خواجوی کرمانی

زكف بگذر اگر اهل صفايي

2008-01-14T05:34:00.000-08:00

كجاييد اي شهيدان خدايي

بلاجويان دشت كربلايي

كجاييد اي سبك روحان عاشق

پرنده تر ز مرغان هوايي

كجاييد اي شهان آسماني

بدانسته فلك را درگشايي

كجاييد اي زجان و جارميده

كسي مر عقل را گويد كجايي؟

كجاييد اي درزندان شكسته

بدان وامداران را رهايي
كجاييد اي در مخزن گشاده

كجاييد اي نواي بي نوايي
دران بحريد ليكن عالم كف اوست

زماني بيش داريد آشنايي
كف درياست صورت هاي عالم

زكف بگذر اگر اهل صفايي
دلم كف كرد ليكن نقش سخن شد

بهل نقش و به دل روگر زمايي
برآ اي شمس تبريزي ز مشرق

كه اصل اصل اصل هر ضيايي

حضرت مولانا

چرا بر يكي حكم كثرت كنيم

2008-01-14T05:27:00.000-08:00

چرا عاقلان را نصيحت كنيم؟
بياييد از عشق صحبت كنيم
تمام عبادات ما عادت است
به بي‌عادتي كاش عادت كنيم
چه اشكال دارد پس از هر نماز
دو ركعت گلي را عبادت كنيم؟
به هنگام نيّت براي نماز
به آلاله‌ها قصد قربت كنيم
چه اشكال دارد كه در هر قنوت
دمي بشنو از ني حكايت كنيم؟
چه اشكال دارد در آيينه‌ها
جمال خدا را زيارت كنيم؟
مگر موج دريا ز دريا جداست
چرا بر «يكي» حكم «كثرت» كنيم؟
پراكندگي حاصل كثرت است
بياييد تمرين وحدت كنيم
«وجود» تو چون عين «ماهيت» است
چرا باز بحث «اصالت» كنيم؟
اگر عشق خود علت اصلي است
چرا بحث «معلول» و «علت» كنيم؟
بيا جيب احساس و انديشه را
پر از نقل مهر و محبت كنيم
پر از گلشن راز، از عقل سرخ
پر از كيمياي سعادت كنيم
بياييد تا عينِ عين القضات
ميان دل و دين قضاوت كنيم
اگر سنت اوست نوآوري
نگاهي هم از نو به سنت كنيم
مگو كهنه شد رسم عهد الست
بياييد تجديد بيعت كنيم
برادر چه شد رسم اخوانيه؟
بيا ياد عهد اخوت كنيم
بگو قافيه سست يا نادرست
همين بس كه ما ساده صحبت كنيم
خدايا دلي آفتابي بده
كه از باغ گل‌ها حمايت كنيم

شعر از:زنده ياد قيصر امين پور

درپاس داشت انسان

2007-12-08T06:44:00.000-08:00

همه روزه روزه بودن ٬همه شب نماز کردن
همه ساله حج نمودن ٬سفر حجاز کردن
شب جمعه ها نخفتن ٬ به خدای راز گفتن
ز وجود بی نیازش طلب نیاز کردن
به مساجد و معابد همه اعتکاف کردن
ز مناهی و ملاهی همه احتراز کردن
ز مدینه تا به کعبه سر و پا برهنه رفتن
دو لب از برای لبیک به وظیفه باز کردن
به خدا که هیچ یک را ثمر ان قدر نباشد
که به روی نا امیدی در بسته باز کردن
شیخ بهایی

کتابت بر آب

2007-12-02T06:18:00.000-08:00

بر همه چیز كتابت بود مگر بر آب.

اگر گذر كنی بر دریا ، از خون خویش كتابت كن ، تا آن كز پی تو در آید داند كه عاشقان

و مستان و سوختگان رفته اند

ابوالحسن خرقانی

شادیم که شاه را سزاییم

2007-11-25T05:35:00.000-08:00

شمس تبریز خود بهانه ست

ماییم به حسن لطف ماییم
باخلق بگو برای روپوش

کاوشاه کریم و ما گداییم
ماراچه زشاهی وگدایی؟
شادیم که شاه را سزاییم
محویم به حسن شمس تبریز
درمحونه اوبود نه ماییم

حضرت مولانا

بگذار آب و خاك

2007-11-13T05:17:00.000-08:00

بگذار آب و خاك
هوا و ميوه هاى سرزمينم شيرين باشد،
پروردگارا.
بگذار خانه ها و بازارها، جنگل ها و
مزارع سرزمينم پر و پيمان باشد،
پروردگارا.
بگذار وعده ها و اميدوارى ها، كردارها و
گفتارهاى سرزمينم راست و درست باشد،
پروردگارا.
بگذار زندگى ها و دل هاى پسران و
دختران سرزمينم يكى باشد،
پروردگارا.

رابيندرانات تاگور

مترجم صفدر تقى زاده

خلق:رعيت خدا

2007-10-20T23:31:00.000-07:00

عبادت به جز خدمت خلق نیست

به تسبیح و سجاده و دلق نیست

سعدي عليه الرحمه

عاشقم بر همه عالم

2007-10-01T06:11:00.000-07:00

دوستی چیزی روحانی در خود دارد.عشق،جسمانی است اما دوستی،روحانی.وتازمانی که عشق تو به دوستی تبدیل نشود ازآن رنج خواهی برد.به جای اینکه به شادمانی دست یابی بدبختی بیشتری نصیب تو خواهدشد.اما بدبختی تو برخاسته از انرژی عشق نیست،بلکه به این علت است که نتوانسته ای این انرزی را پالایش کنی.درموردآن چندان هنری به خرج نداده ای.عشق را بدیهی نشمرده ای.انگارکه آن هدف و مقصود است.درحالیکه هدف ومقصودنیست.
بگذارعشقت به دوستی تبدیل شود.بگذارعشق عبادت توشود.این ها دوامکان و دوجنبه عشق است.اگرتوبا کسی که به او عشق می ورزی دوستی کنی، می توانی به افرادبسیاری عشق بورزی.آن گاه عشق تو گسترش می یابد.دایره عشق تو بزرگ و بزرگ تر می شود.این یک جنبه از عشق است.
جنبه ی دیگراین است که وقتی تو به اشخاص بسیاری بدون آن که به آنان دل ببندی عشق بورزی و بگذاری آن ها نیز به تو عشق بورزند، عشق تو از جنبه ای دیگر نیز رشد می یابد-این جنبه عبادت نامیده می شود.
عبادت یعنی عشق ورزیدن به کل هستی،دوستی کردن با درختان، تکه سنگ ها،رودخانه ها، کوه ها وستاره ها.آن گاه که دوستی به مرحله عبادت برسد، تودیندار می شوی.

باگوان شری راجنیش
ترجمه مجیدپزشکی

ازرحمت خدا بجوييم

2007-09-28T22:45:00.000-07:00

كتب علي نفسه الرحمه

قران كريم

مبين خويش و خدا راببين

2007-09-28T22:11:00.000-07:00

الهی به جان خراباتیان
کزین تهمت هستی ام وارهان
به خمخانه وحدتم راه ده
دل زنده و جان آباد ده
خدارازمیخانه گرآگهی
به مخموربیچاره بنما رهی
که از کثرت خلق تنگ آمدم
به هرسو شدم سر به سنگ آمدم
بیا ساقی می به گردش درآر
که دل گیرم از گردش روزگار
میی ده که چون ریزیش در سبو
برآرد سبو از دل آواز او
به میخانه آ و صفا راببین
مبین خویش و خدا راببین
میی کو مراوارهاندزمن
ازاین و ازآن و زماوزمن
ازآن می که چون شیشه برنگذرد
لب شیشه تب خاله از تب زند
تودرحلقه می پرستان درآ
که چیزی نبینی به غیرازخدا
بده ساقی می که تا دم زنی
قلم بر سر هردوعالم زنی
سبک باش و رطل گرانم بده
وگرفاش نتوان نهانم بده
که گردرآتشاست این دل روشنم
همان آب که آبی بر آتش زند
زمن بشنو ای پیر روزگار
مکن تکیه بر گردش روزگار
که این منزل درد وجای غم است

دراین دامگه شادمانی کم است

وحدت كرمانشاهي

چنگ ازل

2007-09-15T01:43:00.000-07:00

دست خداى احد لم يزل *** ساخت يكى چنگ به روز ازل
بافته ابريشمش از زلف حور *** بسته بر او پرده موزون ز نور
نغمه او رهبر آوارگان *** مويه او چاره بيچارگان
گفت گر اين چنگ نوازندراست *** مهر فزونى كند و ظلم كاست
نغمه اين چنگ نواى خداست *** هر كه دهد گوش براى خداست
گر بنوازد كسى اين چنگ را *** گم نكند پرده و آهنگ را
هر كه دهد گوش و مهيّا شود *** بند غرور از دل او وا شود
گر چه بود جنگ بر آهنگ چنگ *** چنگ خدا محو كند نام جنگ
چون كه خدا چنگ چنين ساز كرد *** چنگ زنى بهر وى آواز كرد
گفت كه ما صنعت خود ساختيم *** سوى گروه بشر انداختيم
راه نموديم به پيغمبران *** تا بنمايند ره ديگران
كيست كه اين ساز بسازد كنون *** بهر بشر چنگ نوازد كنون؟
چنگ ز من، پرده ز من، ره ز من *** كيست نوازنده در اين انجمن؟
هر كه نوازد، بنوازم ورا *** در دو جهان سر بفرازم ورا
چنگ محبت چه بود؟ جود من *** نيست جز اين مسأله مقصود من
گوش بر الهام خدائى كنيد *** وز ره ابليس جدائى كنيد
رشته الهام نخواهد گسست *** تا به ابد متصّل است از الست

هر كه روانش ز جهالت برى است *** نغمه او نغمه پيغمبرى است

ملك الشعرا بهار

اميد همه جان ما از غيب رسيد آمد

2007-09-12T23:12:00.000-07:00

نوميد مشو جانا کاوميد پديد آمد

اميد همه جان ما ازغيب رسيد آمد
نوميد مشو گرچه مريم بشد از دستت

کان نور که عيسي را بر چرخ کشيد آمد

اي شب به سحر برده در يارب و يارب ، تو

آن يارب ويارب را رحمت به شنيد آمد
اي درد کهن گشته ! بخ بخ که شفا آمد

وي قفل فرو بسته بگشا که کليد آمد

مولانا

مستان سلامت مي كنند

2007-09-06T09:32:00.000-07:00

رو آن رَبابي را بگو مستان سلامت مي كنند
وان مرغ آبي را بگو مستان سلامت مي كنند
وان مير ساقي را بگو مستان سلامت مي كنند
وان عمر باقي را بگو مستان سلامت مي كنند
وان مير غوغا را بگو مستان سلامت مي كنند
وان شور و سودا را بگو مستان سلامت مي كنند
اي مَه ز رخسارت خَجِل مستان سلامت مي كنند
وي راحت و آرام دل مستان سلامت مي كنند
اي جانِ جان، اي جانِ جان مستان سلامت مي كنند
اي تو چنين و صد چنان مستان سلامت مي كنند
اينجا يكي با خويش نيست مستان سلامت مي كنند
يك مست اينجا بيش نيست مستان سلامت مي كنند
اي آرزوي آرزو مستان سلامت مي كنند

اين پرده را بردار از او مستان سلامت مي كنند

حضرت مولانا

از باده عشق غصه بر باد شود

2007-09-01T22:49:00.000-07:00

از باده عشق غصه بر باده شود
ویران شده حادثه آباد شود
بر خاطر غمگین گذرد شاد شود
زاندوه و غم زمانه آزاد شود

عبدالرحمن جامی

کودکی ز سر گیرید

2007-08-31T21:57:00.000-07:00

انسان باید دوباره یک کودک شود.تنها آن گاه از زیبایی و شگفتی هستی به راستی آگاه می شود.بهت و شگفتی کودکانه سر اغاز دینداری است.اما اغلب چنین می شود-حتما باید چنین شود،گریزی ازان نیست، یک شر تقریبا لازم است-که پاکی و سادگی هر کودکی آلوده شود،زیرااورابایدآموزش و پرورش داد.اوباید زبان،ریاضی و جغرافی بیاموزد.باید در یک رشتهمتخصص شود-یک دکتر،یک مهندس یا یک دانشمند شود.ضروریات زندگی به گونه ای است که کودک را نمی توان به حال خود رها کرد.
وتمام این آموزش و پرورش ها ، پاکی و سادگی کودک را ازبین می برند و اورا به یک دانشور تبدیل می سازند.کودک از معاپلومات انباشته می شود و لذت بهت و شگفتی رااز دست می دهد، زیرا اکنون گمان می کند که می داند.پس بهت و شگفتی به چه کار می آید؟دیگر هیچ چیزی او را شگفت زده نمی سازد- و این نوعی مرگ روحی است.
او به انسانی بسیار مفیدبرای دنیا تبدیل می شود.زیرک ، فریبکار وقدرتمند می شود.چون دارای برخی سودمندی در دنیاست،به کالایی تبدیل می شودکه می توان را در محل های تجاری و بازارخریدوفروش کرد.هر قدر دانش بیشتری اندوخته باشد،قیمتش بالاتر می رود.اما در این میان چیزی بسیار با ارزش از دست می رود که دوباره باید آن را به دست آورد.
باگوان شری راجنیش -اوشو

ترجمه: مجید پزشکی

مطرب بزن آن نواي بي رنگ

2007-08-21T23:59:00.000-07:00

مطرب بزن آن نوای بی رنگ
بی رنگ بزن به پرده آهنگ
بی رنگ بزن ره عدم را
بی رنگ ببند گوش غم را
..........
دریغ است گوهر اشک در پای درهم و دینار ریختن
وحیف است غم جان و جانان به نان فروختن
گناه را به آب توبه شستن،خوشتر که به اتش دوزخ پاک کردن
چه نامردمند آنان که از سفره مسکینان می دزدند و بر خوان خویش می نهند
نمک برخوان آن مرد جاری باد که همسایه رابر خوان خویش می نهد
و باغ آن باغبان پرگل و ریحان باد که گلی به دست بینوایی دهد
اگرفرشتگان در پای ما به سجده افتادند
چرامایکدیگر را تکریم نکنیم
زیرکی و رندی این است که خود را حاشا کنی
و نشان خودگم کنی تا از حقیقت نشانی بیابی
دست بی وضویی که آبرویی نریزد
خوشتراز وضوی ریاکاری که آلوده به غیبت است.

پریش شهرضایی

ای مطربان مطربی ز سر گیرید

2007-08-18T03:02:00.000-07:00

...........
آری در فلکی دور دست
خواه آگاه از گذشته و خواه بی خبر
تو همچنان فرمان روحی را که در آن زیست می کنی بجای می آوری
چابک و خستگی ناپذیر چنانکه در اینجا بودی
تو همچنان با شور و عشق خیر و خوبی را از خاک بر می گیری
و شر و بدی رابه خاک می نشانی
وبا صفیر شیپورخویش آنان را که با چشم نیم خواب در مرز تیره میان خیر و شر گام برمی دارند
بیدار می کنی، زنده می کنی، وقدرت می بخشی
و چنین بود رسالت تو بر روی زمین
زندگی انسان فانی بر کره خاک چیست؟
بیشتر مردمان چون گرداب به گرد خود می چرخند
می خورند و می آشامند
و پریشان می گویند
مایه ای به چنگ می آورند و به راهی هدر می دهند
به اوج می روند وبرخاک می افتند
کورانه می کوشند و چیزی نمی یابند
و آنگاه می میرند و محو می شوند
و هیچ کس نمی پرسد که آنان چه شدند و کجا رفتند
چنانکه هیچ کس نمی پرسد
هزاران هزار موج که در پهنه اقیانوس روشن از مهتاب
هردم خیز می گیرند و کف بر لب می آورند
و لحظه ای می پایند و از میان می روند
چه می شوند

متیوآرنولد - دکتر حسین الهی قمشه ای

بیایید بیایید به گلزار بگردیم

2007-08-18T02:56:00.000-07:00

این وبلاگ را با استعانت از پروردگار عزیزو به اشارت حضرت مطرب می نویسم. اهتمام من بر این است که در این ایینه گلزار جهان را به نمایش بگذارم. گلزاری که سالها پیش حضرت مولانا درعرصه حمله مغول خنیاگرآن بود. و امید آنکه همت پاک کیمیاگران شادی تا جان در بدن دارم بدرقه راهم باشد و جز به ستایش شادی و شادی آفرین چیزی ننویسم.
جستجوگری هستم که راستی را در مستی می جویم که خرد از مستی عشق می زاید و به گفته اسدی طوسی:
عروسیست می ، شادی آئین او که شاید « خرد» داد ، کابین او
اولین «پست» را نثار خنیاگران شادی می کنم:
......
اگر قافله بشریت هنوزفرونیفتاده و هلاک نشده است
سپاس و منت شماراست
پس در این ساعت نیاز
که قوم شما از پای در آمده
و نشاط زندگی از کف داده اند
شما چون فرشتگان و کروبیان
با فروغ عشق الهی رخ نمایید
و چون فانوس های امید در دیده خستگان ظاهر شوید
که در دلهای شما سستی راه ندارد
و با زبان شما کاهلی بیگانه است
و پیشانی شما هیچ گاه نقش ملالت نمی گیرد
پس در قافله ما فرود آیید
که با شنیدن آوای شما
ترس و اضطراب و نومیدی از ما می گریزند
به میان آیید
خفتگان را بیدار کنید
گمراهان را فرا خوانید
خستگان را توان بخشید
و دلیران را ستایش کنید و نیرو افزایید
و همه را به انتهای بیابان
تا شهر خداوند رهنمون شوید

متیوآرنولد ( دکتر حسین الهی قمشه ای)

ساقی